Jens Embrecht

Toen ik 13 was, was ik groter en sterker dan meeste van mijn leeftijdgenoten. Maar dat betekende ook dat ik, letterlijk, boven iedereen uittorende. Ik had niet echt controle over mijn lichaam, ik was onzeker,.. een gemakkelijke doelwit. Ik werd in mijn eerste jaar van het middelbaar uitgesloten en gepest. In datzelfde jaar kwam ik terecht in een gevecht waar mijn brute kracht de bovenhand had gekregen. Trots was/ben ik hier niet op. Door het moment van razernij had ik ook een ‘angst’ opgedaan van mijn eigen kracht.

Enkele jaren gingen voorbij waarin ik niets deed van sport, totdat ik in mijn 4e jaar een club vond waarin ze ninjutsu en tai-jutsu leerde. Er werd een vuur in mij aangewakkerd waardoor ik me ging verdiepen in zoveel mogelijk gevechtsporten en krijgskunsten. Tijdens de trainingen leerde ik valoefeningen, enkele klemmen, het hanteren van een bo en een katana. Na 2 jaar hield de club op met bestaan, maar mijn passie voor gevechtsport en krijgskunst was zo groot dat ik gedreven was om een nieuwe club te vinden.

Ik had tijdens mijn opzoekingswerken over andere stijlen reeds een krav maga-club gevonden en ik wist dat ik daar ooit eens graag van zou proeven. Een (zeer groot) geluk bij een ongeluk dus, want ik kwam terecht bij Pascal. Vanuit zijn achtergrond finetunede hij mijn klemmen, en leerde hij mij ook alles wat hij kent over close combat-technieken. Hoewel Pascal wel degelijk krav maga lessen gaf, leerde hij ons ook extra technieken die buiten deze stijl vallen. Na een sparring wist ik “hier zit meer achter dan enkel krav maga”, wat hij ook toegaf. Één bepaalde stijl zorgt ervoor dat je kristalliseert, ik geloof dat je van verschillende krijgskunsten en/of (gevecht)sporten iets kunt leren. Ik zeg niet dat een meester van een bepaalde sport minder sterk of slecht is. Ik heb respect voor hen want ook zij hebben doorgezet tot het punt dat ze hun titel behaald hebben. Waar zij meester zijn in 1 tak van de gehele boom die ‘martial arts’ heet, wil ik die hele boom ontdekken. Akkoord, dit duurt langer en je ziet zelf misschien minder snel resultaat. Maar mijn passie is zo groot dat ik dit mijn hele leven wil blijven doen.

Twee jaar heb ik krav maga-lessen gevolgd bij Pascal, totdat hij samen met zijn trainers/vrienden hun oude club nieuw leven hebben ingeblazen.  Mijn nieuwsgierigheid werd geprikkeld, dus ik volgde. Gedurende 6 jaar was ik trouw elke week aanwezig. De verschillende trainers hielpen mij in het zoeken naar mijn eigen stijl. Wat voorlopig een combinatie is van de close combat- en grondtechnieken van Pascal, het kick- en thaiboks van Thierry, het complete mma-verhaal in combinatie met de interne krijgskunst van Wim. Door het lezen van enkele boeken of door gewoonweg nieuwe dingen te proberen die ik zie en daarover na te denken met al mijn trainers, probeer ik mezelf bij te sturen.

Ook buiten de club zet ik de zoektocht naar mijn eigen stijl verder. Zo heb ik bijvoorbeeld een maand in Thailand vertoeft om daar mijn muay thai en muay boran aan te scherpen. Naast die 2 stijlen wil ik graag nóg in verschillende landen andere stijlen en technieken gaan leren. Ik weet dat ik nadien altijd terecht kan bij mijn trainers om mijn kennis onder de loep te nemen. Dat is een enorm voordeel dat ik heb.

Momenteel ben ik nog steeds aanwezig op de wekelijkse trainingen. Waar ik in 2021 met trots mijn zwarte gordel behaalde. Daarnaast heb ik de eer gekregen om zelf elke woensdag training te geven aan onze juniors; onze volgende generatie! Ik begeleid hen bij hun ontdekkingstocht in de wereld van Martial Arts, stuur bij waar nodig en moedig ze aan om hun eigen stijl te ontwikkelen. Net zoals ik zelf heb mogen ervaren.

Een ultieme martial artist ben ik (nog) niet, en ik betwijfel of dit ooit wél het geval zal zijn. Maar het is het pad dat ik bewandel wat mij zo verwondert en passioneert, dat ervoor zorgt dat ik me zelfzeker voel.


It ain't about how hard you hit. It's about how hard you can get hit and keep moving forward. How much you can take and keep moving forward. – Rocky Balboa